popielata linia pozioma

COVID-19 procedury bezpieczeństwa

Haller flaga napis

Komunikat Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 31 z dnia 15 maja 2020 r.

logo sp31 155x155

Zarządzenie Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 31 zmieniające zarządzenie z dnia 8 maja 2020 r. w sprawie zmiany czasowego zawieszenia zajęć w oddziałach przedszkolnych w Szkole Podstawowej nr 31 w Toruniu.

Treść zarządzenia - link.

Komunikat dyrektora przedszkola do rodziców - link.

Wniosek o powrót dziecka do przedszkola - link.

Wniosek o powrót dziecka do szkoły na zajęcia opiekuńczo-wychowawcze (szkoła organizuje zajęcia opiekuńczo-wychowawcze w godzinach 7:30-15:30) - link.

Wytyczne MEN, GIS i MZ dla przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w szkole podstawowej i innych form wychowania przedszkolnego - link.

Wytyczne GIS z dnia 04.05.2020 dla przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w szkole podstawowej i innych form wychowania przedszkolnego - link.

 

Z poważaniem
Dyrektor SP 31
Adam Orgacki


Komunikat dla uczniów klas ósmych

logo sp31 155x155

Materiały dla uczniów klas ósmych dotyczące rekrutacji i naboru do szkół ponadpodstawowych

Informacja dla klas 8 dotycząca rekrutacji i naboru elektronicznego - link.
Terminy postępowania rekrutacyjnego - link



 


Komunikat dla uczniów klas ósmych

logo sp31 155x155

Na internetowej stronie Kuratorium Oświaty w Bydgoszczy opublikowano komunikat w sprawie rekrutacji do szkół ponadpodstawowych na rok szkolny 2020/2021 - aktualizacja z dnia 08.05.2020 r. Prosimy o zapoznanie się z treścią tego komunikatu - link.



 


Komunikat Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 31 z dnia 29 kwietnia 2020 r.

W związku z otwarciem obiektów sportowych w dniu 4 maja 2020 r., przekazuję Państwu harmonogram funkcjonowania "Orlika" oraz  boiska  szkolnego w SP 31 pod nadzorem animatora i pracowników szkoły.

Z poważaniem
Dyrektor SP 31
Adam Orgacki

harmonogram orlik


przybory szkolne napis

W związku z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej od poniedziałku, 16 marca br. nie będzie prowadzonych zajęć z uczniami w szkołach w naszym regionie, jak i w całej Polsce. Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego wychodząc naprzeciw potrzebom uczniów uruchamia Kujawsko-Pomorską e-Szkołę.

e- Szkoła rusza w poniedziałek o godz. 9.00 i będzie nadawać zajęcia dla szkół podstawowych oraz ponadpodstawowych. Od 16.03 do 20.03.2020 r. w godz. 12.00 - 14.30 przygotowano lekcje online – wykłady, pokazy, warsztaty – z przerwami na pytania i dyskusję dla klas maturalnych. Od wtorku tj. 17 marca 2020 r. rozpoczną się zajęcia dla klas ósmych.

Program zajęć przygotowują wspólnie wszystkie kujawsko-pomorskie centra edukacji nauczycieli, zajęcia będą prowadzić najwyższej klasy nauczyciele specjaliści.

Program szkoły będzie rozwijany o zajęcia dla kolejnych klas szkół podstawowych i średnich, w tym liceów i szkół zawodowych oraz branżowych.

Aby wziąć udział w wirtualnych lekcjach,
należy kliknąć w Kujawsko-pomorska-e-szkola.
Uwaga! Nie trzeba się logować!


Komunikat dla klas 8
Centralna Komicja Egzaminacyjna na czas zawieszenia zajęć przygotowała  "Zestawy zadań powtórkowych". Llink do materiałów powtórzeniowych: https://www.cke.gov.pl/egzamin-osmoklasisty/materialy-dodatkowe/zestawy-zadan-powtorkowych/


 

1. Były sobie dwie myszki Miki i Piki. Miały długie ogonki. - dziecko trzyma oba sznurowadła.
2. Zamieniły się miejscami. - dziecko krzyżuje sznurówki.
3. Jedna myszka weszła do norki. - wkładamy jeden koniec sznurowadła w utworzone oczko.
4. Druga ją zamknęła. - zaciskamy supeł.
5. Jedna wystawiła uszko. - robimy z jednego końca sznurowadła małe uszko.
6. Druga ją okrążyła i wystawiła swoje. - dziecko owija sznurówkę dookoła uszka i przez otwór wypycha drugie sznurowadło.
7. Przyszedł kot, złapał myszki za uszy i wyciągnął z norki. - łapiemy palcami obu rąk za oba uszka i zaciskamy oba sznurowadła.

Polecam do nauki wiązania dwa różne kolory sznurowadeł – będzie łatwiej!
Życzę powodzenia Lidia Haładyn
Źródło http://babiniec-cafe.pl

plastykaCzęsto, gdy za oknem pada deszcz dzieci nudzą się w domu. Ich czas wolny ogranicza się do oglądania bajek w telewizji lub grania w gry na komputerze. Warto wtedy zaproponować dziecku zabawy plastyczne. Wspólne spędzanie czasu wolnego z dzieckiem sprzyja nie tylko wzmacnianiu więzi rodzinnych, ale także rozwija u dziecka kreatywność, sprawność motoryczną, pobudza do wyobraźni i współdziałania z drugą osobą. Organizując dziecku zajęcia plastyczne w domu pamiętajmy, że to ono jest autorem prac, a rolą rodzica- naprowadzanie i pomaganie. To jaką te zajęcia będą miały formę zależy od pomysłowości rodzica jak i dziecka oraz materiałów dostępnych w domu typu: stare gazety, szary papier, farby, guziki, wełna, flizelina itp.

Propozycje zabaw plastycznych:

Świetną formą zabawy może być stworzenie własnej gry planszowej na dużej kartce papieru. Rodzic wspólnie z dzieckiem rysuje plansze, pola, określają i zapisują zadania do wykonania. Dodatkowo można stworzyć własne wyjątkowe pionki do gry.
 
Inną propozycję stanowi masa papierowa wykonana z namoczonego w gorącej wodzie papieru toaletowego lub starych gazet. Dobrze namoczony papier należy odsączyć i wówczas można formować z niego na tekturze maskę, którą po wyschnięciu malujemy farbami. Gazety można również wykorzystać do stworzenia „mody papierowej”. Zabawmy się z dzieckiem w projektantów mody i zaprojektujmy z gazet śmieszne modele czapek czy butów. W tej zabawie liczy się pomysłowość przy zgniataniu, formowaniu papieru ( nie można używać kleju, taśmy klejącej, nożyczek).
 
Inną formą zabaw plastycznych są stemple z liści na białej flizelinie. Dziecko ma możliwość nazywania i odpowiedniego doboru kolorów. Gotową pracę można nakleić na szybę jako witraż. Wykorzystując szary papier można z dzieckiem stworzyć drzewo, gdzie liście będą zrobione z odciśniętych dłoni dziecka. Można także obrysować sylwetkę dziecka na papierze, a następnie wspólnie ozdobić wykorzystując różne przybory jak: guziki, włóczka, gazety. Dziecko ma okazje zaprojektować ubranie wykorzystując materiały o różnej fakturze.
 
To tylko niektóre przykłady zabaw plastycznych z dzieckiem, które stwarzają możliwość wspólnego i kreatywnego spędzania czasu wolnego. W trakcie tych zajęć nie chodzi o precyzję i dokładność wykonania, ale o rozwój wyobraźni, kształtowanie poczucia tworzenia. Aby bawić się z dzieckiem nie trzeba mieć super drogich gier czy zabawek, wystarczą chęci i wyobraźnia. Jednak największą satysfakcję sprawia wspólne spędzenie czasu z dzieckiem.

Opracowanie: mgr Izabela Kocińska

biurkokomputerPODSTAWOWE ZASADY WŁAŚCIWEJ PODSTAWY W CZASIE PRACY PRZY KOMPUTERZE

  1. Trzymać głowę prosto, tak, aby szyja nie była wygięta i nie powodowało to zniekształceń odcinaka szyjnego kręgosłupa.
  2. Opierać się plecami o oparcie krzesła, co zmniejszy zmęczenia kręgosłupa w odcinku szyjnym. Ramiona powinny zwisać swobodnie. Trzymać łokcie przy sobie lub oparte na poręczach fotela gdyż nie obciąża to dodatkowo pleców.
  3. Siedzieć ergonomicznie regulować oparcie i wysokość fotela. Klawiaturę ustawić nisko, aby nie powodować zgięcia rąk w nadgarstkach.
  4. Regulować wysokość fotela, pamiętając, aby stopy swobodnie opierały się o podłogę. Nogi powinny być zgięte w kolanach pod kątem prostym.
  5. Stopy trzymać ustawione swobodnie i płasko na podłodze lub na odpowiedniej podstawce - podnóżku.
  6. Stale przysuwać się jak najbliżej do oparcia krzesła, rozwierając jak najszerzej kolana i opierając się o podłogę cała powierzchnia stóp.
  7. Klawiatura powinna być ustawioną na nieślizgającej się powierzchni i w przypadku wysokości klawiatury większej niż 3 cm, należy wyposażyć ją w odpowiednie podkładki pod nadgarstki.
  8. Głowa prosta, mięśnie karku rozluźnione, broda lekko przygięta do klatki piersiowej. Siedzisko krzesła powinno zapewnić oparcie do połowy łopatek siedzącego oraz podpórką lędźwiową.
  9. Po każdej godzinie pracy z komputerem, jego użytkownik powinien robić przerwę, w czasie, której powinien wykonywać ćwiczenia oddechowe, masaż palców rąk oraz rozluźniać mięśnie tułowia.

ĆWICZENIA WSKAZANE PODCZAS PRACY PRZY BIURKU

  1. Ogólne ćwiczenia rozluźniające:
    • Przerwij na chwilę pracę. Wyprostuj plecy. Wykonaj wznos ramion do góry z jednoczesnym wdechem powietrza nosem, opuść ramiona z wydechem ustami.
  2. Ćwiczenia rozluźniające mięśnie szyi:
    • Wykonaj kilka spokojnych skłonów głowy w prawo i w lewo, dotykając policzkiem ramienia.
    • Wykonaj skłony głowy w przód i do tyłu.
  3. Ćwiczenia rozluźniające mięśnie barków:
    • Wykonaj barkami kilka krążeń w przód i do tyłu.
  4. Ćwiczenia rozluźniające mięśnie pleców:
    • Siedząc na krześle wykonaj powolny skłon w przód, tak aby klatką piersiową dotknąć kolan. Oddychaj spokojnie a ramiona opuść swobodnie wzdłuż ciała.
  5. Ćwiczenia rozluźniające mięśnie rąk:
    • Wyciągnij ramiona przez siebie. Spleć razem palce obu rąk. Nie rozpuszczając uchwytu wypchnij kilka razy dłonie przed siebie.
    • Wykonaj kilkakrotnie ruch "strzepywanie" dłoni.
    • Wykonaj krążenia nadgarstków w prawą a potem w lewą stronę.
  6. Ćwiczenia poprawiające krążenie kończyn dolnych:
    • Wykonaj krążenia stopami w prawą a potem w lewą stronę.
    • Trzymając stopy płasko na podłożu, unieś kilkakrotnie przednią część stóp do góry. Pięty trzymaj cały czas na podłożu.

Opracowanie: mgr Lidia Haładyn
Nauczyciel wychowania fizycznego - instruktor odnowy biologicznej

 

rekreacjaZajęcia w terenie to symbol swobody i radości, to nie wyuczona naturalna forma ruchu, która daje dzieciom możliwość pełnego wyżycia się. Gry i zabawy terenowe stwarzają okazję do wyrabiania ogólnej sprawności, kształtowania cech motorycznych: szybkości, siły, mocy, zwinności, zręczności, wytrzymałości poprzez naturalne użyteczne formy ruchu, które mają zastosowanie w codziennym życiu, a są nimi chód, bieg, skok, rzut. Zajęcia terenowe mają także bardzo duże znaczenie wychowawcze. Wyrabiają zaradność, samodzielność, wytrwałość, opanowanie, umiejętność zespołowego działania, szlachetne współzawodnictwo, inicjatywę, pomyślność, dają możliwość wypróbowania własnych sił, stwarzają sposobność do wyrobienia odwagi, silnej woli, zdyscyplinowania, dostrzegania uroków w bezpośrednim obcowaniu z przyrodą, kształcą spostrzegawczość wzrokową i słuchową oraz ogólną orientację w terenie.

ZABAWY Z PIŁKĄ

  • Podrzucanie piłki w górę i chwyt jednorącz i oburącz w miejscu, w chodzie, w biegu.
  • Rzut piłki w górę i chwyt po wykonaniu przysiadu podpartego, kilkakrotnym klaśnięciu.
  • W parach stanie w rozkroku tyłem do siebie-podawanie piłki do współćwiczącego dołem między nogami i górą nad głową.
  • Rzuty piłką na odległość, ponad zawieszona linka, do celu stałego lub ruchomego.
  • Czworakowanie za piłką toczoną ręką lub głową.
  • Kopanie piłki do celu.

ZABAWY Z OBRĘCZĄ

  • Toczenie obręczy i bieg za nią.
  • Toczenie obręczy w parach.
  • Obieganie toczącej obręczy.
  • Przejście przez środek toczącej się obręczy.
  • "Bieg zaprzęgów". Jedno dziecko wchodzi do obręczy i trzyma ją na wysokości klatki piersiowej-jest konikiem.Drugie dziecko stojące z tyłu trzyma obręcz i powozi „jednokonką”.
  • Skok do środka obręczy i wyjście na zewnątrz.

ZABAWY ZE SKAKANKĄ

  • W staniu, skakanka złożona na dwie części trzymana oburącz na plecach (na linii łopatek), opad tułowia w przód z pogłębieniem.
  • Układanie ze skakanki liter, cyfr, figur o różnych kształtach w przysiadzie lub klęku.
  • Skoki przez skakankę na podłożu: podskoki obunóż i jednonóż wzdłuż skakanki
  • Przeskoki przez skakankę rowerykiem.
  • Przeskoki przez skakankę obunóż.

ZABAWY W PARKU, LESIE

  • Wyskok dosiężny do gałęzi.
  • Rzuty szyszkami, kasztanami, żołędziami do celu, na odległość.
  • Przejście równoważne po zwalonym drzewie.
  • W dwójkach naprzemienne przysiady.
  • Stojąc w rozkroku z ramionami wzniesionymi do góry-wiatr kołysze drzewami-wykonujemy skłony tułowia w prawo i w lewo.
  • "Samochody" dzieci na sygnał samochody jadą poruszają się jak samochód na sygnał samochody parkują przyjmują pozycje taką, jaką w danej chwili przyjął rodzic.
  • Żabie skoki.

Opracowanie: mgr Lidia Haładyn
Nauczyciel wychowania fizycznego

 

czwartoklasistaChociaż od trzech lat, a nawet i czterech (klasa ”0”), dzieci są już uczniami i dobrze znają swoją szkołę oraz zasady funkcjonowania w niej, IV klasa to trudny moment w ich szkolnej karierze.

Na okres między klasą III i IV przypada największa liczba niepowodzeń szkolnych. Nagle dziecko zapomina o odrabianiu lekcji, pakowaniu przyborów szkolnych, grzecznym zachowaniu na lekcjach i przerwach, matematyka stała się niezrozumiała, a dyktando zbyt trudne…

Dlaczego tak się dzieje?

Edukacja w klasach I-III, czyli edukacja wczesnoszkolna, była zintegrowaną całością. Wszystkie części edukacji były tak samo ważne dla dziecka. Nauka często odbywała się w formie twórczych zabaw, gier dydaktycznych, doświadczeń, działania. Dzieci miały tylko dwie przerwy: śniadaniową i obiadową. Pozostały czas spędzały z rówieśnikami i jednym nauczycielem, oprócz nauczyciela języka obcego i religii. Ta jedna „pani od wszystkiego”, która miała stały kontakt z dzieckiem, doskonale je znała, potrafiła dostrzec radość czy zmartwienie na twarzy, wiedziała o jego zainteresowaniach, ukochanych zwierzakach, nowych kredkach w piórniku itd. Wychowawczyni przypominała o terminie przeczytania lektury szkolnej, o krepie na zajęcia plastyczne, o wypraniu koszulki na w-f, o kartkówce z tabliczki mnożenia, czy zaległej fluoryzacji zębów, spowodowanej nieobecnością ucznia. Była bardzo znaczącą osobą w życiu dziecka, często jego autorytetem. Uczeń wiedział, czego pani od niego wymaga, jak i za co jest oceniane, co wolno robić na zajęciach, a czego nie wolno, co pani lubi robić, czy umie skakać w gumę, czy ma poczucie humoru, kiedy trzeba przerwać jakieś działanie, bo pani będzie niezadowolona. Nauczyciel także dobrze znał rodziców, nieraz dziadków dziecka, a i rodzice znali wychowawczynię nie tylko z nazwiska.

Na progu klasy IV wiele się zmienia:

  • "jedną panią" zastępuje wielu nowych, często nieznanych nauczycieli, którzy mają różne wymagania,
  • nowy wychowawca – spotyka się z uczniami zaledwie kilka godzin w tygodniu, więc część prac organizacyjnych spada na dzieci, np. przewodniczącego klasy, skarbnika,
  • organizacja nauki – system lekcyjny z podziałem na przedmioty nauczania, więcej obowiązkowych godzin lekcyjnych,
  • sposób uczenia się – zwiększa się obciążenie dziecka nauką i zadaniami domowymi, wzrasta korzystanie z różnych źródeł wiedzy, np. encyklopedii, słowników, atlasów, albumów, przygotowywanie się do sprawdzianów,
  • system oceniania – przejście z oceny opisowej na nowy sposób oceniania, nie ma też „kamyczków”, „uśmiechniętych buziek”, czy „słoneczek” za aktywność na zajęciach,
  • autorytety – nauczyciel nie jest już jedyną osobą znaczącą, a rówieśnicy.

Ze względu na te zmiany, kłopoty dziecka w klasie IV nie powinny tak nas, rodziców, dziwić. Są one po prostu zrozumiałe. Nie oczekujmy, że od września nasze dziecko będzie bardziej dojrzałe, odpowiedzialne, samodzielne i samo siądzie do książek. Dziesięciolatek naprawdę mało się różni od dziecka, które przed wakacjami przychodziło nocą do naszej sypialni, gdy miało zły sen.

Co my, rodzice, mamy zatem robić? Jak pomóc czwartoklasiście?

Na pewno ten nowy „próg szkolny” jest ważnym momentem w życiu dziecka, którego rodzice nie mogą zlekceważyć. Dziecko nadal potrzebuje naszej uwagi, pomocy, wsparcia i akceptacji. Nie wolno go straszyć szkołą, czy zawstydzać: „Tylko trójka?”. Nie utożsamiajmy dziecka z oceną. Zwracajmy uwagę na to jak radzi sobie z problemami i chwalmy za postępy, a nie za oceny.

Ważna jest dobra organizacja pracy. Moim synom wprowadziłam „szkolny kalendarz” – notowali w nim terminy sprawdzianów, dyktand, tytuły lektur do przeczytania, co przynieść na lekcję plastyki itp. Taki kalendarz pomagał dzieciom, ale i mi także, bo mogłam skontrolować, czy są przygotowane do zajęć i równomiernie rozłożyć wysiłek do pracy. Ustaliłam z synami, że odrabiają lekcje tego dnia, w którym są zadane, a nie na zasadzie: „przyrodę odrobię później, bo jutro nie mam lekcji”. Z czasem synowie nauczyli się sami dysponować czasem. Zaczęło się też wyrywkowe odpytywanie dzieci. Nie ukrywam, że początek klasy czwartej to „domowa rewolucja”, ale konsekwencja w postępowaniu dorosłych przyniesie rezultaty. Dzieci nabiorą pewności, zaczną działać w bardziej uporządkowany sposób.

Musimy też zadbać, by dzieci miały swój kącik do nauki i bezwzględny spokój w pracy umysłowej.
Ważny jest też zorganizowany czas wolny – nuda to największy wróg dziecka. Pozwólmy dzieciom na zajęcia dodatkowe, zgodne z ich zamiłowaniami. Szkoła oferuje wiele kół zainteresowań – warto skorzystać z ich oferty.

Dbajmy, aby dzieci wypoczywały w weekendy nie tylko przed telewizorem, czy komputerem. Po całym tygodniu pracy dzieci muszą mieć czas na ruch na świeżym powietrzu, a także na „dziecinną” zabawę samochodami, lalkami, czy powinny po prostu poleniuchować.

Rodzice powinni także:

  • znać nazwiska uczących dziecko nauczycieli,
  • znać plan lekcji dziecka i numery sal, w których się uczy
  • systematycznie uczęszczać na wywiadówki i konsultacje dla rodziców
  • poznać wymagania edukacyjne w klasie IV i wewnątrzszkolny system oceniania
  • przekazać wychowawcy wszystkie ważne informacje o dziecku, a które pomogą w jego lepszej adaptacji
  • pamiętać, że nauczyciel to nie wróg – tylko partner, zawsze służący radą i pomocą w kształceniu i wychowaniu dziecka.

Opracowała: mgr Daria Główczewska

 

 

IIsniadanieRano, przed wyjściem do szkoły, każde dziecko powinno zjeść obowiązkowo pierwsze śniadanie, a po 2-3 godzinach – drugie. Drugie śniadanie jest równie ważne jak pierwsze, bo zapobiega zmęczeniu po kilku lekcjach spędzonych w szkole.

W naszej szkole, szkole promującej zdrowie i zdrowy styl życia, dzieci klas 0-III spożywają II śniadanie w szkolnej stołówce. Czeka tam na nich gorąca herbata i kartonik mleka (od października). Klasy starsze, IV-VI, jedzą śniadanie w klasie i także otrzymują mleko. Dzieci bardzo czekają na przerwę śniadaniową, dopytują się nauczyciela o to kiedy, za ile minut ona będzie. Ten niepokój wiąże się często z faktem, że dzieci są po prostu głodne, bo nie jadły rano śniadania. Nie potrafią wtedy skupić się na lekcji, są rozkojarzone, nieuważne, popełniają więcej błędów, bo myślą tylko o jednym – o jedzeniu! I wiele jest prawdy w powiedzeniu – „Polak głodny, to zły”. Dlatego rozdrażnienie czy irytacja dzieci jest tu jak najbardziej na miejscu.

Co zatem dawać dziecku na II śniadanie do szkoły?

Oczywiście kanapki, bo są dla nas rodziców łatwe w przygotowaniu, a dla dzieci bardzo pożywne. Robiąc kanapkę, musimy mieć na uwadze jej bogate wartości odżywcze, ale chyba przede wszystkim upodobania żywieniowe naszego dziecka. Ostatnio podczas przerwy śniadaniowej rozmawiałam z koleżanką, która żaliła się, że nie ma serca zmuszać dziecka, aby zjadł kanapkę, w której ani chleb, ani ser nie był pierwszej świeżości, a na dodatek dziecko nie lubi sera. Czy mama o tym zapomniała?! Pomyślmy o tym. Lepiej być przecież pewnym, że dziecko wszystko zje, a nie wyrzuci do kosza.

Podstawa kanapki to pieczywo, które jest źródłem węglowodanów i błonnika. Dodatkiem do chleba mogą być chude wędliny, jaja, sery, pasty itp. Nie wolno nam zapominać o warzywach: sałata, pomidor, ogórek, rzodkiewka. Warzywa to cenne witaminy, składniki mineralne i błonnik pokarmowy, który daje uczucie sytości. Warzywa mają też mniej kalorii, a więc chronią nasze pociechy przed otyłością. Poza kanapką pamiętajmy o owocach. W klasach młodszych dzieci biorą udział w akcji „owoc miesiąca”. Każda klasa zaznacza na planszy, ile owoców zjadła – bierze udział w szkolnej rywalizacji. We wrześniu tym owocem była gruszka, a teraz w październiku jest jabłko. Jak to mówią każdy pretekst jest dobry, aby zachęcić dzieci do jedzenia owoców. A wierzcie mi Państwo – dzieciom bardzo zależy, żeby ich klasa wygrała owocową „bitwę”.

Niektórzy rodzice, pewnie przez poranny pośpiech, dają dzieciom do szkoły słodycze. Pamiętajmy, że w tych słodkościach są tzw. „puste kalorie”, które nie dają dziecku potrzebnych witamin, a tylko psują zęby, ich szkliwo i mogą być zaczątkiem próchnicy. Inni rodzice dają swoim pociechom pieniążki na zakup „czegoś” do zjedzenia w sklepiku szkolnym. My, nauczyciele, widzimy te zakupy – chipsy, batony, paluszki, słodkie napoje. Te produkty, zamiast zaspokoić głód, tylko wzmagają pragnienie, senność, uczucie zmęczenia i znużenia. Dzieci mając wybór w sklepiku: owoc czy słodycze, wybiorą to drugie. Nasze tłumaczenia odnoszące się do tego, co zdrowsze, nie skutkują.

Podsumowując:

  • przed pójściem do szkoły dziecko je w domu pierwsze śniadanie,
  • codziennie przygotowujemy dziecku świeże kanapki, warzywa i owoce na II śniadanie,
  • wyrabiamy zdrowe nawyki żywieniowe, dając dziecku dobry przykład.

Opracowała: mgr Daria Główczewska